Rozglądnęłam się, czy w pobliżu nie ma nauczyciela i szturchnęłam przyjaciółkę w ramię. Szepnęłam jej do ucha, aby popilnowała przez chwilę mojego naleśnika. Nie zaczekałam, aż sens moich słów do niej dotrze, ale od razu schyliłam się i przekradłam się bezgłośnie do stanowiska Shan. Wzięłam garnek i rozpoczęłam proces robienia zupy pieczarkowej. Czułam na sobie czujny wzrok koleżanki.
- Wiem, że trochę źle zaczęłyśmy, ale mam nadzieję, że uda nam się to naprawić. Jak pewnie już wiesz, mam na imię Anabelles. Moja zmulona przyjaciółka to Vivi - powiedziałam, krojąc marchewkę.
- Vivi? To skrót od Vivienne? - zapytała, siląc się na przyjazny ton. Wepchnęłam warzywo do gotującej się wody i spojrzałam na dziewczynę. Miała zaciśnięte usta, a jej czy wyrażały głęboką pogardę. Zastanawiałam się, co ją tak zepsuło. Pewnie miała zbyt pobłażliwych, bogatych rodziców. Dokończyłam zupę i wróciłam na swoje poprzednie miejsce. Zastałam tam Viv gapiącą się na swoje danie z taką samą miną, jak wcześniej.
- Może lepiej zjedz - wtrąciłam się w jej rozmyślania - zanim wystygnie.
Dziewczyna popatrzyła na mnie i skinęła głową. Usiadła przy stole i zaczęła jeść. Przyjaciółka spełniła moją prośbę i dokończyła naleśnika, jednak musiałam usmażyć jeszcze co najmniej jednego, aby dostać pozytywną ocenę. Stwierdziłam, że oddam jej moją zupę. W końcu ona zjadła swój wytwór, jakim był kurczak zapiekany w sosie słodko - kwaśnym. Spojrzałam na zegarek. Do końca zajęć pozostało około piętnaście minut, ale doszłam do wniosku, że upiekę jeszcze babeczki.
***
Szłam korytarzem z Vivi u boku, niosąc tacę pełną parujących babeczek. Obie dostałyśmy oceny A - ona nawet pokazała resztki swojego kurczaka. Profesor westchnął i zachwycił się moją zupą, jednak naleśniki mu nie pasowały. Gdyby nie deser, dostałabym zapewne niższą ocenę. Z niejakim zirytowaniem patrzyłam, jak Shannie dostaje za swój jabłecznik z lodami i bitą śmietaną(dziewczyna utrzymywała, że zrobiła ją sama) także A. Jednak nic nie poprawiało mojego humoru bardziej niż myśl, że wieczorem przejdę się do Hazzel's. Może nawet spotkam tego dziwnego gościa, który wywołuje u mnie uciszenie sumienia i zdrowego rozsądku. Otworzyłam drzwi naszego pokoju i wrzuciłam do niego wszystkie swoje rzeczy.
- Co potem? - spytałam Viv, dysząc lekko.
- Savoir - vivre.
Uśmiechnęłam się i podparłam się pod boki.
- To chodźmy!
<Viv?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz